Gelukkig goed nieuws over de vleesindustrie, je hebt het vast gehoord/gelezen. Pas in 2020 roepen wij natuurlijk ook, maar goed: het is er: goed nieuws over duurzaamheid tussen alle ellendige berichten die weer op je af komen na de zomer. De motortjes beginnen weer te draaien, ondanks sombere economische vooruitzichten. We maken ons op voor een nieuw seizoen druk doen. Een tweet van afgelopen maandag: ‘kom mensen geef weer eens een slinger aan onze economie’. Ook ik merk dat er weer mensen wakker worden, vooral aan telefoon en e-mail... Maar, het wordt spannend. De ‘double dip’ of een meltdown? Of redden/rekken we het weer een periode en volgt weer een nieuwe hausse? Hoe dan ook, ik raakte deze zomer meer geïnspireerd om het roer om te gooien de komende jaren in mijn mijmeringen over ‘wat kan ik nog meer doen’. Natuurlijk organisaties verleiden zich te herorganiseren op talent en passie (vakmanschap), processen bedenken waar iedereen blij van wordt, ‘holistisch’ leiderschap helpt allemaal, maar wat kan IK nog meer doen.
Ik droomde over de economische meltdown: het kaartenhuis van geld stort in, Griekenland is nog maar het begin. Wij worden meegetrokken. Pech als je geld hebt: je verliest alles en iedereen krijgt weer een tientje (l’histore c’est repete). Geld wordt daarna gewoon weer ruilmiddel, maar goederen ruilen wordt als handiger ervaren.
Ik werd wakker en dacht: wat heb ik nodig om te overleven als het geldsysteem kapot gaat. Dit kwam op: een op energiegebied zelfvoorziende plek om te wonen en te werken, een moestuin met een goede jaarplanning en vrienden met andere hobby’s. Kunnen we lekker ruilen...
Veel vrienden. Ooit ging het mij heel goed en nu nog steeds heb ik niets te klagen. Altijd als ik de kans kreeg/krijg om een etentje en/of lunch te betalen vroeg mijn gesprekspartner: zal ik betalen. Vaak weigerde ik dat. Wel stelde ik een wedervraag: als het ooit financieel heel slecht met me gaat, mag ik dan met mijn gezin eens bij je komen eten? Ik hoop er nooit gebruik van te hoeven maken om die reden, maar ik weet dat ik nog een paar levens door kan op deze manier...
Ergo: het bezit en dus de waarde in een duurzame samenleving zit in zelfredzaamheid op zo klein mogelijke schaal en, je raadt het al: veel goede relaties (‘vrienden’). Zorg goed voor jezelf en de ander, dan ben je klaar voor de wereld na de ineenstorting van het monetaire systeem.
Tijd voor actie: we hebben ons huis in de verkoop, de plannen voor zelfvoorziend generatie (opa en oma doen mee) bouwen worden gemaakt. De lijn van het werk voor de komende decennia in het hoofd. Er is hoop.
Ps. De titel van deze column is een uitspraak van Midas, mijn jongste zoon...